Իմ վերլուծության համաձայն՝ Ռուսաստանի կողմից Հայաստանում հունիսյան խորհրդարանական ընտրություններին մասնակցող երեք գլխավոր ընդդիմադիր ուժերին ցուցաբերվող բացահայտ աջակցությունը, ըստ էության, ոչ թե ընդդիմադիր ուժերի, այլ գործող վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի իշխանության ամրապնդմանը ծառայող քաղաքական մանիպուլյացիա է։
Այս տեսակետը հիմնավորվում է հայկական քաղաքական դաշտում ստեղծված իրավիճակի վերլուծությամբ։ Ռուսական կողմը արհեստականորեն ստեղծում է այնպիսի տպավորություն, որ Հայաստանում գոյություն ունի միայն մեկ իշխող կուսակցություն՝ «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցությունը, և մի քանի ռուսամետ «հրեշներ», որոնք ցանկանում են տապալել այդ իշխանությունը։ Նման դիվիզիոնիզմը, որը ստեղծվում է արտաքին ուժի կողմից, իրականում ծառայում է միայն Նիկոլ Փաշինյանի իշխանության ամրապնդմանը։
Իհարկե, Ռուսաստանը՝ և՛ պաշտոնական մարմիններով, և՛ զանգվածային լրատվամիջոցներով, անթաքույց աջակցություն է ցուցաբերում Գագիկ Ծառուկյանի, Սամվել Կարապետյանի և Ռոբերտ Քոչարյանի ուժերին։ Սա ստեղծում է հակամարտություն, որի արդյունքում հայ ժողովուրդը տեսնում է երկու հստակ անտագոնիստական ուժեր՝ իշխող կուսակցությունը և «երեք հրեշները»։ Այսպիսով, իշխանությունները ստանում են հզոր գործիք՝ հանրության ուշադրությունը տեղափոխելու համար։ Փաշինյանի համար շատ հեշտ է հրապարակավ պայքարել այս օլիգարխների և նախկին իշխանությունների դեմ, քանի որ նրանք չունեն քաղաքական տեքստ, ունեն միայն մեկ հստակ նպատակ՝ իշխանությունից հեռացնել Նիկոլ Փաշինյանին։
Նույնատիպ արհեստական երկընտրանք է ստեղծվում նաև ԵՄ և ԵԱՏՄ միջև ընտրության հարցում։ Ռուսաստանը արհեստականորեն տարածում է այս նարատիվը, իսկ մեր հայ քաղաքական գործիչները, անհասկանալի պատճառներով, ընդունել են այս տեսությունը։ Սակայն պետք է հասկանալ, որ Հայաստանը կարող է միաժամանակ լինել երկու կառույցների անդամ և ազատ առևտուր անել ինչպես ԵԱՏՄ, այնպես էլ Եվրոպայի հետ, ինչպես դա արում է Սերբիան։
Այս ամենի ֆոնին, Ռուսաստանից ծաղիկների կամ «Ջերմուկ» հանքային ջրի մատակարարման հետ կապված խնդիրները, ինչպես նաև գազի հարցի վրա ճնշումը, պետք է դիտարկել որպես քաղաքական շահարկում։ Հայաստանը, փաստորեն, կամավոր է գնացել այդ խաղի մեջ։
