Այսօր՝ մայիսի 19-ին, իմ նախընտրական քարոզարշավի ընթացքում, որը տեղի էր ունենում Լոռու մարզի Սպիտակ քաղաքում, ես հստակ հայտարարեցի մի կարևորագույն հարցի մասին։ Ես նկատել եմ, որ շատերի մտքերում, նույնիսկ ենթագիտակցության մակարդակում, պահպանվում է Վան, Մուշ, Լեռնային Ղարաբաղ, Նախիջևան և մեր պատմական այլ վայրեր վերադառնալու մտադրությունը։
Սա, անկասկած, ունի իր հոգեբանական ազդեցությունը։ Մենք սկսում ենք ընկալել մեր երկիրը ոչ թե որպես տուն, այլ որպես ժամանակավոր կանգառ։ Եվ հենց այս ընկալման փոփոխությունն է, որը կառավարության կողմից իրականացվող քաղաքական գործընթացների հիմքում ընկած է։
Ես ուզում եմ, որ յուրաքանչյուր հայ, յուրաքանչյուր մեր հայրենակից, ով վերջին տարիներին ապրել է «կանգառի» զգացումով, հատկապես մեր արցախցի հայրենակիցներ, իրեն իր իսկական տունը գտնի Հայաստանի Հանրապետության սահմաններում։
Այս ընտրությունը, որը մենք կատարում ենք, ոչ թե ֆիզիկական տեղափոխության, այլ մտավոր և հոգեբանական է։ Ընտրությունն այն է՝ Հայաստանը կանգառ է, թե հանգրվան։ Եթե շուրջը նայեք և տեսնեք քանդված, կիսակառույց կամ չկառուցված շինություններ, հիշեք, որ դա ամենայն հավանականությամբ Հայաստանը որպես «կանգառ» ընկալելու հետևանքն է։
Մենք պետք է կենտրոնանանք 29 743 քառ. կմ տարածքով մեր հայրենիքի վրա, այն վերածել դրախտի՝ մեր բոլոր քաղաքացիների համար։ Հայրենիքի որոնումն ավարտված է։ Մենք գտել ենք այն։ Այն Հայաստանի Հանրապետությունն է։
