Ազգային ժողովի ապրիլի 17-ի լիագումար նիստում ես կտրուկ քննադատության եմ ենթարկել ընդդիմությանը՝ նրանց մեղադրելով խաղաղության հաստատմանն ամեն կերպ խոչընդոտելու և ընտրություններում ժողովրդի կամքը խափանելու փորձում։
Ըստ իմ տեսակետի՝ ընդդիմության գլխավոր ուժերը՝ «Ուժեղ Հայաստան», «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցությունները և «Հայաստան» դաշինքը, իրենց էությամբ «նախկինների» կոալիցիան են, որոնց անունները հստակ առկա են նրանց ընտրացուցակներում։
Հատկապես նշել եմ, որ «Ուժեղ Հայաստան» կուսակցությունը, փաստորեն, Հայաստանի հանրապետական կուսակցության (ՀՀԿ) նոր դիմակ է, որը, հրաժարվելով անկախ մասնակցությունից, իր աջակցությունը տրամադրում է «Ուժեղ Հայաստանին»՝ խաղաքարտերը խառնելու և ընտրողներին շփոթեցնելու նպատակով։
Անդրադարձել եմ նաև ընդդիմադիր պատգամավորների վարքագիծին՝ նշելով, որ նրանք գալիս են խորհրդարան՝ միայն աշխատավարձ ստանալու նպատակով։ «Ութ տարի նրանք բարձր պարգևավճարներ են նշում, բայց գալիս են, գաղտնի գրանցվում ու գնում, որ մի քանի կոպեկ էլ ստանան։ Ես այդ ամենը գրել ու հրապարակել եմ, որպեսզի գան ու մասնակցեն քննարկումներին։ Մասնակցելով այս քննարկումներին՝ մենք կրկին հայտնվեցինք «նախկին –ներկա» բանավեճում, և դա փաստ է», – ընդգծել եմ։
Նաև նշել եմ, որ 2026 թվականի խորհրդարանական ընտրությունները վերջին հնարավորությունն է Ռոբերտ Քոչարյանի և Սերժ Սարգսյանի կառավարման տարիներին ձևավորված կոալիցիայի համար։ Ըստ իմ խոսքի՝ այս կոալիցիայի հաղթահարման միակ ճանապարհը և տարբերակը այն է, որ «Ուժեղ Հայաստան» և «Հայաստան» դաշինքը չհաղթահարի անցողիկ շեմը՝ 2026 թվականի ընտրություններում։ «Օրեցօր սա դառնում է ավելի իրական քաղաքական խնդիր», – եզրափակել եմ։
