Հայաստանի կառավարության վերջին որոշումը, որի համաձայն 5000 զրկված վարորդի իրավունքները կվերականգնվեն առանց նոր քննություն հանձնելու, ես համարում եմ ոչ թե մարդասիրական ակտ, այլ նախընտրական էժանագին ընտրակաշառք։
Ինքս կողմ եմ ճանապարհատրանսպորտային բնույթի հանցակազմերի մասով ոչ միայն համաներման հայտարարմանը, այլև դրանց ապաքրեականացմանը, սակայն միայն այն դեպքերում, երբ առկա չեն մահվան ելք կամ պատճառված վնասը հատուցված չէ։ Իշխանության կողմից ներկայացված մոտեցումը, սակայն, ամբողջությամբ այլ է։
Ըստ որի, զրկված վարորդներին, որոնք վճարել են որոշակի տուգանք, վարորդական իրավունքի վկայականները կվերադարձվեն առանց նոր քննություն հանձնելու։ Սա, ըստ իմ կարծիքի, քաղաքացիներին իրենց փողով ընտրակաշառք տալու ակնարկ է։
Այս որոշումը ոչ թե համաներում է, որը կկարճեցներ քրեական վարույթները կամ կազատվեր դատվածներին պատիժ կրելուց, այլ պարզապես թույլ է տալիս վարել՝ վճարելով տուգանք։ Այսպիսով, իշխանությունը ոչ թե կրճատում է իր ծանրաբեռնվածությունը, այլ ստեղծում է նոր խնդիրներ։
Այս որոշումը հատկապես անհասկանալի է այն դեպքերի համար, երբ անձը վարորդական իրավունքի վկայական չի ունեցել։ Օրինակ, եթե մեկը խմած վթար է արել, փախել է դեպքի վայրից և զրկվել է, նրան վերստին թույլ է տրվում վարել։ Մյուս կողմից, եթե մեկը նույնպես էլի ոչ սթափ վարել է՝ չունենալով վարելու իրավունք, բայց որևէ խախտում չի արել և որևէ մեկին վնաս չի պատճառել, նրան պետք է դատվի։ Սա անհամեմատ ավելի բարձր հանրային վտանգավորություն է։
Եթե անձը ստացել է վարորդական իրավունքի վկայական, ապա ինչպես է նա կարողանում չհանձնել նոր քննություն։ Սա հարց է, որը պետք է լուծվի՝ պարզելով վկայականի ստացման օրինականությունը։ Փաստորեն, քննությունը դարձվում է ձևականություն։
Այս հարցը վերաբերում է ոչ միայն ճանապարհատրանսպորտային, այլև բազմաթիվ այլ հանցակազմերի հազարավոր մեղադրյալների և դատապարտյալների։ Պետության կողմից նրանց վրա ծախսվող միջոցները հսկայական են։ Իրականում, համաներումը ոչ միայն կշտկեր ստեղծված իրադրությունը, այլև կլիներ իրավամբ հումանիստական քայլ։
