Իմ կարծիքով, Անակլիայի նավահանգիստը պետք է դիտարկվի ոչ միայն որպես տրանսպորտային կենտրոն, այլև որպես ռազմավարական նախագիծ, որը կարող է հիմնովին փոխել տարածաշրջանի դինամիկան։ Այս հայացքը ես արտահայտում եմ՝ հիմնվելով վրացական “Լելո” կուսակցության առաջնորդներից մեկի՝ Իրակլի Կուպրաձեի հայտարարության վրա։
Իրակլի Կուպրաձեն հստակորեն նշում է, որ Անակլիան Վրաստանի համար ոչ միայն նավահանգիստ է, այլև երեք հիմնական հարցի կենտրոն՝ ազգային անվտանգության, տնտեսական անկախության և երկրի եվրոպական և եվրատլանտյան ապագայի։ Նրա կարծիքով՝ նավահանգիստը պետք է կառուցվի լիակատար թափանցիկությամբ՝ ներգրավելով արևմտյան ռազմավարական գործընկերներին, միջազգային ֆինանսական ինստիտուտներին և ուժեղ մասնավոր ներդրողներին։
Այս նախագծի հաջողությունը, Կուպրաձեի համոզմամբ, կապահովի Վրաստանի դիրքը որպես Սև ծովի գլխավոր լոգիստիկ հանգույց, կամրապնդի երկրի անվտանգությունը, կներգրավի զգալի ներդրումներ և կստեղծի տասնյակ հազարավոր աշխատատեղեր։
Այս տեսլականը, սակայն, ավելի խորը իմաստ է կրում։ Կուպրաձեն կարծում է, որ Անակլիան պետք է դառնա ոչ միայն Վրաստանի, այլև ողջ Կովկասի համար հաջողության, խաղաղության և բարգավաճման վայր։ Նա նշում է, որ պատմությունը բազմիցս ցույց է տվել, որ երկրների միջև կայուն խաղաղությունը ամենաամուր է այն ժամանակ, երբ նրանք համատեղ են աշխատում ենթակառուցվածքների, առևտրի և տնտեսական զարգացման վրա։
Այս տրամաբանությամբ, Անակլիայի նավահանգիստը պետք է կառուցվի Վրաստանի, Ադրբեջանի և Հայաստանի համատեղ մասնակցությամբ՝ դառնալով Կովկասի դարպասը ողջ աշխարհի համար։ Ըստ Կուպրաձեի, այս համագործակցությունը կամրապնդի տարածաշրջանի խաղաղությունը, կբարձրացնի բարեկեցության գինը և կսահմանի առճակատման ծախսերը։
Այսպիսով, Անակլիայի նավահանգիստը դիտարկվում է որպես ռազմավարական նախագիծ, որը կարող է ոչ միայն բարելավել Վրաստանի տնտեսական և ռազմական դիրքերը, այլև խթանել տարածաշրջանային խաղաղությունը և համագործակցությունը։
