Երեկ Երևանի մետրոպոլիտենում տեղի ունեցած միջադեպի, որտեղ ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը վիճաբանության մեջ մտավ ուղևորներից մեկի հետ, կապակցությամբ ես ցանկանում եմ ներկայացնել իմ տեսակետը։
Իրավիճակը զարգացավ այնպես, որ վարչապետը մեղադրեց կնոջը Լեռնային Ղարաբաղը հանձնելու մեջ։ Կինը խնդրեց նրան չբարձրացնել ձայնը, սակայն նա պատասխանեց, որ «այդպես կխոսի»։ Այսպիսով սկսված վեճը հետագայում հանգեցրեց վարչապետի հանրային ներողության խնդրանքին։
Իմ կարծիքով, նմանատիպ իրավիճակների վերլուծությունը պետք է կատարվի ոչ թե մեկանգամյա դեպքի տեսանկյունից, այլ համակարգային մոտեցմամբ՝ հիմնվելով ժողովրդավարական պետությունների փորձի վրա։
Նորմալ, իսկապես ժողովրդավարական պետությունում քաղաքական գործչի ներողությունը, եթե այն արվում է ծանր, հասարակությանը խորը վնաս հասցրած որոշման կամ գործողության համար, չի ենթադրում հանրային հայտարարություններ կամ ուղիղ հեռարձակումներ։ Այն պետք է ունենա միայն մեկ, բայց ամենակարևոր հետևանք՝ հրաժարական և քաղաքական գործունեության դադարեցում։
Սա ոչ թե անձնական հպատակության կամ զղջման հարց է, այլ պետական կառույցների և քաղաքական համակարգի առողջության ցուցանիշ։ Եթե քաղաքական գործիչը չի կարողանում ընդունել իր սխալը և դրա համար պատասխանատվություն կրել, ապա նրա ներողությունները դառնում են պարզապես բառեր՝ առանց իրական քաղաքական արժեքի։
Իմ տեսակետով, ներողություն պետք է խնդրել ոչ թե մեկ անձից, այլ բոլոր հայերից՝ իրենց երազանքի և իսկական հայրենիքը՝ Արցախը, լքելու և, ավելի վատը, այն անընդհատ ժխտելու համար։ Եվ այստեղ կարևոր է նշել, որ ժխտումը առկա է նույնիսկ ներողությունների մեջ։
Դրա վառ ապացույցներից մեկն այն է, որ փաստացի իշխող խումբը մի քանի տարի նույնիսկ «Արցախ» բառը չի օգտագործել։ Եվ նրանք ներողություն են խնդրում պատահաբար «Արցախ» ասելու համար, բայց ոչ մեզանից, այլ՝ իրենցից։ Սա ցույց է տալիս, որ խնդիրը ոչ թե անհատական սխալն է, այլ համակարգային մտածողության և արժևորումների խորը խախտումը։
